Het verkennen van het heelal is altijd al een droom geweest.
Al duizenden jaren kijken mensen naar de hemel en vragen zich af...
Hoe is dit ooit begonnen?
Wat zou er daar allemaal zijn?
De eerste antwoorden bestonden alleen in mythe en geschriften.
Nu wordt het uitgezocht door ruimtevaart-wetenschap.
Terwijl elke missie onze kennis vergroot,
levert het ons ook weer veel vragen op.
Hoe is het leven ontstaan?
Is het bestaan een of meerdere keren gebeurd in het universum?
Misschien vinden we het antwoord op Mars.
Vandaag de dag is Mars uitgestorven, droog en onvruchtbaar.
En op het eerste gezicht heeft het iets weg van onze planeet,
nog meer overeenkomsten
zien we in iets wat lijkt op opgedroogde meerbeddingen en bergen.
Aanwijzingen, dat 3 of 4 miljoenjaar geleden,
Mars ook uit water bestond en meer op Aarde leek.
Sinds er hier leven is op Aarde,
is de grote vraag:
Heeft dit ook plaats gevonden op Mars?
Om deze vraag te beantwoorden heeft NASA's Jet Propulsion Laboratorium,
een team van wetenschappers en ingenieurs samengesteld.
Die de opdracht kregen om uit te zoeken of er ooit iets van leven op Mars is geweest.
Een geoloog en astronoom van de Cordell University,
Steve Squyres werd aangewezen om de groep wetenschappers te begeleiden.
Als hoofd onderzoeker zal hij het team aansturen om te zoeken naar
datgene wat onmisbaar is om te leven: Water.
Ik ben al 28 jaar bezig om te kijken of er water op Mars is geweest.
Daar kom je niet achter met het kijken door een telescoop alleen.
Dat kan alleen zoals een geoloog.
Een geoloog is als een detective...
Die kijkt ter plaatsen.
Kijk... hier is lang geleden wat gebeurd.
Wat er is gebeurd?
Was het warm, was het nat?
Heeft er leven kunnen bestaan?
De sleutel zit in de aanwijzingen en de aanwijzingen zitten in de rots.
Hier op Aarde kan een geoloog een interessante rots vinden,
en openbreken om te kijken hoe het er van binnen uitziet.
Maar we zijn nog niet zover om een geoloog naar Mars te sturen.
Dus... hebben we maar een geoloog robot gebouwd,
en de enige plek waar dat mogelijk is...
is de NASA's Jet-Propulsion Laboratorium,
waar de meest vindingrijke ingenieurs werken.
We hebben het hier over een robot die zelfstandig naar Mars kan gaan,
zelf kan landen,
even rond kan kijken en weer inpakt en verder gaat.
Met alles aan boord wat nodig is,
camera's, instrumenten, communicatie apparatuur, alles.
Iets dat in een rots kan kijken
en ons kan vertellen welke aanwijzingen deze rotsen bezitten.
Deze plek is bijna heilig voor me.
Dit is de plek waar we alles voor de laatse keer samenstellen
voor het onze Planeet verlaat.
Alles wat we hier doen moet perfect zijn.
Meer dan 4000 mensen hebben hier aan meegewerkt.
Voor elk onderdeel van dit ruimteschip tot aan het kleinste detail,
was er wel iemand die doorzag, die het vormgaf
en het idee werkelijkheid maakte.
Het heeft dit team 3 jaar geduurd om het te ontwerpen te bouwen en te testen.
En er is nog steeds werk te doen.
We kunnen alleen lanceren wanneer de 2 planeten op een lijn staan
en dat is al over 1 maand.
We zijn nog niet klaar met testen.
We werken in ploegen de klok rond,
en we weten niet of we het wel gaan halen.
Er is niemand die je kan vertellen
ik begrijp precies hoe dit wagentje in elkaar zit.
Nu worden we op de proef gesteld.
Dit wagentje is... is meer dan een mobiele geoloog
dit wagentje hoort ook een... een ruimteschip te zijn.
Het hoort zelf van de Aarde naar Mars te vliegen.
bijkomstigheid is dat het nauwkeurig en snel moet zijn in korte tijd.
zodat het volledig goed gaat wanneer het wagentje aankomt en gaat landen.
Er moest zoveel mogenlijk kennis en intelligentie
in dat kleine voortuig achter ons.
Zodat het zelfstandig en veilig kan aankomen.
Ik noem ons ruimteschip, "Het Origami ruimteschip"
Wat inhoudt dat er een hele reeks gecompliceerde gebreken zijn geweest.
We moesten gaten maken in de landings panelen zodat de wielen in een geheel konden blijven.
We hebben alles moeten omvouwen naar deze ingewikkelde vormgeving
zodat het systeem in de tetraëder past.
De mooie ervan, had wel een prijs
en die prijs is in dit geval complexiteit.
Sinds de jaren '60 zijn er al missies naar Mars,
er waren er tientallen.
Maar 2/3 daarvan zijn mislukt.
Mars is een kerkhof van ruimteschepen.
Een ruimteschip moet 450 miljoen km afleggen om bij Mars te komen.
En dat met 90,000 km/h
Toch duurt het 7 maanden om daar te komen.
Om de landingszone van deze afstand te bepalen.
Is het zelfde als een basket ball scoren van Los Angeles naar New York,
en dat door de hoepel zonder de ring te raken.
De kleinste fout kan de hele missie in gevaar brengen,
2 van de laatste 3 missies zijn mislukt.
Een ruimteschip is verbrand in de atmosfeer van Mars,
de andere verpletterd op de oppervlakte.
Deze keer heeft NASA besloten om 2 identieke ruimteschepen sturen
om onze kansen te verdubbelen.
De twee wagentjes heten: "Spirit" en "Opportunity"
Ze hebben beiden een eigen persoonlijkheid, zelfs toen ze nog baby waren.
Terug naar toen we ze begonnen te bouwen.
Spirit was ons eerste probleem kind.
Bij elke test die we deden leek het wel of het de eerste was,
vaak werkte het de eerste keer dus ook niet.
We deden weer een test op Spirit en het ging fout,
probeerden het op te lossen,
deden weer een test maar ging weer fout.
Tegen de tijd dat we bij Opportunity kwamen, hadden we ervan geleerd.
En gingen dingen veel vlotter.
Het grootste probleem dat we hadden onderschat was het gewicht.
Toen we eenmaal realiseerden hoe groot ze uiteindelijk zouden worden,
realiseerden we ook dat het landingsgestel
het niet zou houden bij een landing.
Hoe zwaarder het wagentje hoe harder de landing,
Het landingsgestel werd dus weer zwaarder,
het hele ding werd zwaarder en zwaarder.
Al vanaf het begin van deze missie lijkt het of alles gedoemd is te mislukken.
De air bags lijken op die in de auto zitten, maar deze zijn veel duurder.
Deze worden razendsnel rondom opgeblazen om de landing te verzachten
De eerste keer scheurde ze en liepen leeg.
Tegenslagen horen er nou eenmaal bij.
Ik vertel de mensen meestal, voordat ze hieraan beginnen.
Hetzelfde is waarschijnlijk ook gebeurd bij Lewis en Clark
en captain Cook en hun zoektocht.
De enige garantie die je hebt is dat er tegenslagen zullen zijn.
Dit wagentje moet landen d.m.v. een supersonische parachute.
We dachten dat het ontwerp van de parachute wel zou lukken,
schijn bedriegt.
Het leer werd zo zwaar dat de parachute er niet mee overweg kon.
We hadden eigenlijk geen tijd meer,
en het enige dat we nu hadden was een parachute die het ruimteschip verplettert,
als we daarmee zouden landen.
Er moesten allemaal nieuwe ontwerpen gebouwd worden,
zeker 3 tot 4 ontwerpen moesten nog getest worden de aankomende 3 maanden.
In alle haast om het te halen voor de lancering.
Het geld raakt op, en de tijd dringt.
Ach ja... de landing is wel gelukt
kijk... dat de parachute is geëxplodeerd,
is geen goed teken.
Maar ja, beter hier dan...
Mars. Inderdaad.
Uiteindelijk was het de bedoeling dat juist deze parachute die explodeerde
diegene was die gepland stond om mee te gaan naar Mars.
Mars is een ruige plek om een ruimteschip naartoe te sturen.
De gemiddelde temperatuur is min 60 graden.
En loopt op tot min 100 graden 's nachts.
Er kunnen zandstormen voorkomen die wel voor maanden duisternis zorgen.
Maar als het wagentje het haalt,
zijn we een ervaring rijker over hoe het zal zijn op Mars.
We kunnen zeggen: kijk daar zou ik graag eens naar toe willen gaan!
En dan ook echt gaan!
En kijken wat we kunnen vinden.
De arm van het wagentje heeft dezelfde eigenschappen als die van ons,
met een schouder een elleboog en een pols.
De arm zit strak
onder de voorkant van het voetuig, wanneer we aan het rijden zijn.
Maar voordat we een rots tegen komen willen we dat wel even controleren,
de arm ontvouwt zich...
reikt uit,
en gebruikt daarbij alle verbindingen
en plaatst de instrumenten...
op de rots... en begint met onderzoeken.
De hand heeft 4 vingers.
Een heeft een microscoop,
Twee andere zijn spectrometers die kunnen vertellen waar de rots uit bestaat.
En de vierde heet: "De Rat,"
de rots wegkrab gereedschap.
Om de rotsen te kunnen onderzoeken, moeten we erbij kunnen komen
en Mars is erg hobbelig.
Onze ingenieurs hebben iets bedacht voor de hobbels genaamd: "rotsbult-ophangsysteem"
Het is een slim systeem dat het mogelijk maakt om alle 6 de wielen
onafhankelijk over de rots te laten gaan.
Terwijl het wagentje zelf nauwelijks overhelt.
Oke, kom op jongens.
En let op!
Blijf erbij, want hij kan iedere seconde beginnen met rijden, kijk naar de wielen.
Kijk naar de wielen, kijk naar de wielen
Dit gaat zoveel verder dan alleen over deze missie.
Het oorspronkelijke doel is om mensen naar Mars te kunnen sturen.
Maar de eerste persoon die op Mars loopt zal geen astronaut van nu zijn.
Maar iemand van het gymnasium of uit het basisonderwijs
Zo, alles is bijna gereed, en als alles goed staat rijden we hem achteruit.
We hebben zoveel werk verricht de afgelopen jaren,
Al onze verwachtingen zitten in deze voortuigen.
Als je bedenkt waar ze naar toe gaan,
de reis die ze met de raket gaan maken,
het verplaatsen door de ruimte.
Hoe zou het zijn wanneer de parachute open gaat bij Mach-2 in de atmosfeer van Mars?
Je staat naast deze kleine robot, en je beseft je dan
dat het voor eeuwig op de oppervlakte van een andere Wereld blijft.
Het gaat werkelijk naar een andere Planeet.
Als ze eenmaal vertrokken zijn, is het klaar.
Nadat ze gelanceerd zijn zien we ze nooit meer terug.
We hebben alles gedaan wat we konden om ze voor te bereiden op wat komen gaat.
Maar het zal moeilijk worden om afscheid te nemen.
Spirit wordt als eerste gelanceerd, en Opportunity 3 weken later.
Mars en de Aarde draaien allebij om de zon en zijn dus altijd relatief dicht bij elkaar.
Elke 26 maanden staan ze op een lijn en is er kortere ruimte tussen de 2 planeten.
Op dat moment en alleen op dat moment,
hebben we genoeg raket brandstof om het te halen.
Dus we hebben maar een poging.
Het is niet nodig om voor de hele reis brandstof aan boord te hebben.
We sturen alleen het ruimteschip op de juiste koers naar Mars
en laten hem in 7 maanden ongeveer 450 miljoen km afleggen,
tot het de Planeet bereikt heeft.
Als hij eenmaal gelanceerd is richting Mars
moet het eerst zijn koers richting de zon aanhouden.
en wanneer nodig zijn koers bijstellen.
Zodat hij Mars bereikt en aankomt
op het piepkleine puntje waar wij op gericht hebben.
Dit alles moet plaats vinden gedurende de reis van 7 maanden.
7 maanden na de lancering.
De landing van Spirit.
Eenmaal zover, dan kan de echte uitdaging beginnen.
Mars is zo ver weg, dat het voor een radio signaal 10 min duurt
voor een reis van Mars naar Aarde.
Het duurt alleen al 6 min om vanaf de atmosfeer van Mars,
het oppervlak te bereiken.
Dus er is niets dat we kunnen doen om te helpen bij het landen.
De wagentjes staan er alleen voor, met ons als geduldige toeschouwers.
wachtend op het signaal of ze het wel of niet overleefd hebben.
...dat zal wel geen probleem zijn.
De temperatuur op dit moment is boven de nul graden,
Dat is al aardig aan de grens... en is echter amper het toegestane,
Een ruimteschip laten landen op Mars is zo ingewikkeld, er kan zoveel mis gaan.
De vlucht computer moet de exacte tijd weten wanneer de parachute te openen.
Als de parachute te hoog opent,
dan zal de harde wind het totaal in stukken scheuren.
Als de parachute te laag opent,
zal het te laat openen en zal het op de grond storten.
De truuk is, dat iedere keer als zich een kritisch moment voordoet,
de parachute zich opent, of het hitteschild wegvalt
de radio frequentie van signaal verandert
Daarom houdt Polly de veranderingen van de frequenties in de gaten.
En wanneer de nummers veranderen,
ook weet wat er precies is gebeurd..
Dit is er gebeurd.
Vlucht leider Jason Willis geeft aan dat alles klaar is voor een goede landing.
We zijn grofweg 11 min 48 sec verwijderd van de landing in de Gusev krater,
in het zuidelijke halfrond van Mars...
We naderen de atmosfeer...
We zijn net 1 min geleden de atmosfeer ingetrede op een hoogte van 180 km
Met een snelheid van 18.000 km/uur.
We zijn nu op een hoogte van 110 km...
Met een snelheid van 18.000 km/uur.
Verwacht parachute te openen over 5 sec
Vier...drie...twee...één...doel
We wachten op een bevestiging dat de parachute geopend is.
Parachute is bevestigd.
Openen van hitteschild vereist.
Openen van hitteschild bevestigd door ruimteschip.
Geplande scheiding is aangegeven.
Ruimteschip geeft aan dat lander gescheiden is met 255 km/uur
We zitten nu op dodelijke snelheid.
We verwachten herhaaldelijke uitval, op mijn teken.
Op dit moment zouden we op de grond geland moeten zijn.
Elk signaal dat we nu ontvangen betekent dat het wagentje het heeft overleeft,
op de grond, en aan het stuiteren.
De landing is pas succesvol als het ruimteschip het stuiteren overleeft.
Op dit moment geen signaal.
Standby.
Signaal sterkte is vrij slecht.
We zien op dit moment geen signaal.
Een slecht signaal geeft aan dat we waarschijnlijk nog stuiteren, alhoewel...
We zien op dit moment geen signaal van het ruimteschip.
Oké. Alsjeblieft stand bye.
De landing was ongeveer 10 min geleden.
Voortuig zou op dit moment stil moeten staan.
De centrale stations doen het niet dus het is lastig om het signaal te vinden
We zien hem, we zien hem, wat kunnen we zien?, we hebben signaal.
Het eerste wat we doen is de zonnepanelen openen zodat we stroom hebben.
Dit laadt de batterijen weer op.
Daarna kunnen we de camera openen zodat we kunnen zien.
En de antenne openen zodat we communicatie hebben.
De eerste foto's van Mars.
Wat is dit? We kijken neer op het voortuig.
We kunnen nog geen beelden hebben
ontvangen zo snel als dit...
zo duidelijk als dit...
zo mooi als deze...
en het formaat ervan...
Dames en Heren... Mars!
We verzonden Spirit naar Gusev krater
een krater op de Zuidelijke eilanden van Mars.
Met een diameter van 150 km
Wat zo speciaal is, is dat het een giganties leeg uitgesneden kanaal is.
Dus Gusev is een gat in de grond met een droge rivier er doorheen.
Er moet ooit een rivier geweest zijn in deze krater.
We hebben Spirit daar heen gestuurd om te zoeken naar bezinksels.
Bezinksels van rotsen die vroeger op de bodem van de rivier lagen.
Nadat we geland waren was volgens mij het spannendste
het uitvouwen van het voortuig.
Er zijn zoveel onderdelen aanwezig
die goed moeten functioneren, anders gaat het mis.
Als alles eenmaal uitgepakt is, is het tijd om rond te gaan kijken.
We kunnen vaak kijken op afstand met camera's, infrarood, spectrometer
op een afstand van 50 tot 100 mtr kunnen we al heel veel te weten komen.
Hoe de rotsen eruit zien en waar ze van zijn gemaakt.
Als we een rots zien die waardevol kan zijn voor ons
dan rijden we erheen en kunnen het van dichtbij bekijken.
Voor het rijden heeft het wagentje dit soort camera's
en gebruikt deze om beelden te maken van het terein voor hem.
De lenzen zijn bestuurbaar en lijken op een visseoog.
Spirit gebruikt deze beelden om te beslissen hoe hij moet rijden.
Als het een rots ziet die te groot is beslist het zelf of ze er omheen moet.
Of misschien ziet het een andere mogelijkheid.
We kunnen ook verschillende niveaus programmeren van makkelijk tot moeilijk
Zodat het weet welke beslissing te nemen,
afhankelijk van hoe gevaarlijk het terrein is.
Deze wagentjes zijn zo ingewikkeld dat het uren kan duren om opdrachten gedaan te krijgen.
We bedienen hem met een opdracht per dag.
De eerste rots de we bekeken hebben is deze.
We bekeken hem aan boord.
Een rots die op de oppervlakte ligt is onderhevig aan weersinvloeden.
Het wordt blootgesteld aan zonlicht, vocht en wind.
Waardoor het oppervlak van de rots verandert en belangrijke sporen verloren gaan.
Dus om bruikbare aanwijzingen te vinden moeten we binnen in de rots zien te komen,
onder het veranderde oppervlak.
De oplossing daarvoor is het aan boord toegevoegde afkrab instrument.
"De rat" geeft ons de mogelijkheid om in de rots te graven naar bruikbaar bewijs.
Dus gebruikten we het apparaat aan boord en gaven alles wat we in huis hadden.
We keken met de camera, met de spectrometer, en met de microscoop.
Het stuk dat we net onderzocht hebben is een stuk lava geen sedimentgesteente.
En elke rots in de omgeving bleek van lava te zijn,
dit was een grote teleursteling.
We kwamen naar Gusev krater op zoek naar sedimentgesteente, wat in een meer lag.
Maar het enige wat we vonden was lava...
vulcanisch gesteente.
Het sedimentgesteente moet hier zijn het ligt waarschijnlijk onder de lava,
waar we niet bij kunnen.
We realiseerde ons dat we niet op de grond zijn geland waar we voor kwamen.
Dus hebben we besloten om ergens anders heen te gaan.
1,5 km verder ligt een mooie gebied van heuvels,
genaamd "de Columbianse heuvels"
Je moet weten dat Spirit is ontworpen om maximaal 600 mtr af te legen.
We koersten naar de heuvels maar wisten niet of we het zouden halen.
Ondertussen aan de andere kant van Mars was Opportunity bezig met de landing.
Opportunity landde in de juiste krater
het was een 450 miljoen km Interplanetaire hole in one.
We stopten met rollen recht tegenover "layer bed rock"
"Bed rock" is geologische bekend.
Opportunity landde precies op de plek die in geschiedenisboeken van Mars staan.
Toen we van het land reden en keken naar de grond voor ons
Zagen we dat het bezaaid lag met kleine ronde stukjes.
Ontelbaar veel kleine ronde dingetjes.
We pakten de microscoop en onderzochten de grond uitvoerig
het beeld dat tevoorschijn kwam was verbazingwekkend.
Het waren perfecte bollen.
Ik zal van mijn leven nooit vergeten...
hoe ik me voelde toen ik voor het eerst die beelden zag.
Toen we het eenmaal goed van dichtbij bekeken
beseften we dat de bollen ingekapseld waren in de rots.
Zoals bosbessen in de muffin
De rots slijt weg en de bolletjes vallen eruit,
en rollen naar beneden in de bodem.
De bolletjes bleken van hematiet te zijn.
Een mineraal dat op Aarde vaak gevormd wordt in vloeibaar water.
Verder vonden we jarosiet, een mineraal dat niet kon worden gevormd zonder water,
dus was er ondergronds water hier.
Onze meest bijzondere vondst was toen we ribbels vonden in de rotsen.
ribbels die lang geleden gevormd zijn toen er water stroomde over het zand op Mars.
Er was niet alleen water ondergronds er was ook water aan de oppervlakte.
Opportunity ontdekten dat op deze plaats Miljarden jaren geleden,
Mars waarschijnlijk een bewoonbare wereld was.
Het was een plaats die voor enige tijd geschikt was voor sommige vormen van het leven.
Decennia van werk beloonde deze ontdekking.
Miljarden jaren geleden, waren er incidentiele ondiepe wateren,
Denk niet aan oceanen maar aan zoutvlakten,
En het water zal wel niet mooi blauw zijn geweest.
In feite waren ze zo zuur en ontbonden ijzer uit de rotsen
en misschien brede rode poelen onder een roze hemel van Mars.
Alle ontdekkingen die Opportunity maakte over water gebeurde de eerste 6 weken.
Alles ging goed voor dat wagentje.
Ik noem Opportunity, "Kleine Volmaakte Meid"
Opportunity landde precies op de plek waar de bewijzen lagen
en het rijden gaat als een zonnetje, alles is perfect.
Spirit is meer het stoere hardwerkende wagentje,dat
landt in deze afschuwelijke en rotsachtige plek bestaande uit lava
en op 1,5 km afstand van de interessante rotsen.
Heeft 5 maanden moeten ploeteren om aan haar missie te beginnen.
Spirit heeft overal hard voor moeten werken.
Letterlijk een berg moeten beklimmen op Mars.
We gebruiken de zon om het voertuig te kunnen gebruiken en de batterijen op te laden.
Dus de zonnestralen zijn essentieel.
Op weg naar de Colombianse bergen werden Spirits zonnepannelen bedekt door stof.
We hadden verwacht dat Spirit het op een geven moment zou begeven.
Toen we op een mooie dag omhoog klommen naar de top van de richel
Werden we meerdere malen door windstoten gestroffen die de zonnepannelen schoon bliezen
Het was ineens een gloednieuw wagentje.
Spirit klom hoog in de Columbia heuvels En vond dingen die we nog niet hadden gezien.
Er waren zout deposito's in de heuvels en rotsen die veranderd waren door water.
het kostte maanden van hard werken maar Spirit toonde aan dat er aan beide kanten water was.
Ze gaf ons precies wat we wilden weten.
Deze wagentjes hadden een levensduur van 90 dagen, maar zitten daar ruim boven.
Ze ontwikkelden een eigen persoonlijkheid het zijn werk paarden.
Net alsof ze zeiden, we kunen veel meer dan jullie denken.
Dus vroegen we ook meer dan eigenlijk de bedoeling was.
En tot onze verbazing, lukte het ook.
We weten niet wanneer deze wagentjes het zullen begeven,
ze worden ouder en, motor remmen...
smering gaat weg, wielen stoppen ermee.
We weten niet wat er gebeurt.
Maar ze hebben niet het eeuwige leven
En als er stof blijft vallen, blijven de zonnepanelen vuil worden.
Wat zou er kunnen gebeuren, Als er een dag is...
dat we niet in staat zijn de batterijen te laden om het wagentje warm te houden in de nacht.
Als dat gebeurt, worden de wagentjes te koud
en op een dag... doen ze het gewoon niet meer.
Spirit en Opportunity hebben ons laten zien dat, 3 tot 4 miljard jaar geleden
Mars de mogelijkheid had voor leven.
Dus, de volgende stap is het zoeken naar bewijs of er leven is geweest.
Wij hebben een voorbeeld van het leven: wijzelf
Misschien zijn wij wel de enige, we weten het gewoon nog niet.
Maar als je kan aantonen dat het ontstaan van leven 2x voorgekomen is in ons zonnestelsel
En je vervolgens bedenkt hoeveel zonnestelsels er zijn,
heb je niet veel verbeelding nodig om te geloven dat het mischien heel gewoon is in het Heelal.
Onze wagentjes hebben meer gepresteerd dan iedereen ooit voor mogelijk hield.
Ze hebben heldhaftig werk verricht.
Maar op een dag zullen we geen robots meer nodig hebben.
Op een dag zullen er mensen lopen op Mars
en sporen nalaten in onze band sporen.
Deze missie heeft ons op het goede spoor gebracht om meer te leren over Mars en onszelf.
Maar op dit moment rijden Spirit and Opportunity nog steeds op Mars.
Het is niet zo dat ze onze uitersten hebben overtroffen,
in elk opzicht zijn ze ons uiterste.
Vertaald door Bril.